Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Ο Άνθρωπος στους Λόφους

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας άνθρωπος στεκόταν πάνω σε ένα ψηλό λόφο. Τρεις ταξιδιώτες, που περνούσαν από κάποια απόσταση, τον πρόσεξαν κι άρχισαν να συζητούν γι΄ αυτόν.

Ο ένας είπε: Μάλλον έχασε το αγαπημένο του ζώο.

Ο άλλος είπε: Μπα! Μάλλον έχασε το φίλο του και τον ψάχνει.

Και ο τρίτος είπε: Στέκεται εκεί πάνω, απλώς και μόνο για να απολαύσει τον καθαρό αέρα.

Οι τρεις ταξιδιώτες δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν κι έτσι συνέχισαν να μιλάνε για τον άνθρωπο, μέχρι που έφτασαν στην κορυφή του λόφου.

Ένας από αυτούς ρώτησε: Έχασες το αγαπημένο σου ζώο;

Όχι κύριε, δεν το έχασα.

Ο άλλος ρώτησε: Έχασες το φίλο σου;

Όχι κύριε, δεν τον έχασα.

Ο τρίτος ταξιδιώτης ρώτησε: Δεν είσαι εδώ για να απολαύσεις τον καθαρό αέρα;

Όχι, κύριε.

Και τότε τι κάνεις εδώ;

Απλώς στέκομαι.

Η λογική πάντοτε σκέφτεται την ιδιοκτησία. Σκέφτεται το σπίτι, το αυτοκίνητο, το ζώο, το κτήμα, το εργοστάσιο, το χρήμα τη δύναμη, το κύρος. Σχεδόν όλα  τα εκπαιδευτικά συστήματα μας προετοιμάζουν πώς να βιάζουμε τη φύση, πώς να βιάζεις τους άλλους, πώς να είσαι επιθετικός και πώς να αποδείξεις ότι αξίζεις.

Η καρδιά έχει περισσότερη συμπόνια, έχει περισσότερη ποίηση, είναι περισσότερο μεταφορική, έχει αγάπη έχει φιλία. Η καρδία λέει: Αν έπρεπε να πάω σ΄ αυτό το λόφο, δεν θα πήγαινα να ψάξω την ιδιοκτησία μου. Θα έφτανα σ΄ αυτό το σημείο, θα έμπαινα σε μια τόσο μεγάλη ταλαιπωρία μόνο αν έπρεπε να κάνω κάτι για ένα φίλο. Ναι, μπορώ να κάνω όλο αυτό το ταξίδι, μόνο για ένα φίλο, μόνο για την αγάπη.

Η σεξουαλικότητα είναι χαρά, είναι διασκέδαση. Οι άνθρωποι όμως, έχουν μετατρέψει τη σεξουαλικότητα σε δουλειά. Οι άνθρωποι το κάνουν από καθήκον. Το κάνουν για να κάνουν παιδιά. Λες και η σεξουαλικότητα δεν έχει καμία άλλη λειτουργία, λες και η σεξουαλικότητα είναι εργοστάσιο. Το κάθε τι, λοιπόν, πρέπει να έχει ένα σκοπό, ακόμη και το σεξ. Θα μπορούσες  να κάνεις έρωτα με τον άντρα ή με τη γυναίκα σου απλώς και μόνο για τη χαρά του πράγματος, απλώς και μόνο επειδή είναι νύχτα με πανσέληνο, απλώς και μόνο επειδή η παραλία είναι όμορφη, απλώς και μόνο επειδή η θάλασσα κυματίζει τόσο όμορφα, απλώς και μόνο επειδή η βροχή πέφτει τόσο όμορφα, απλώς και μόνο επειδή θέλετε να γιορτάσετε τις ενέργειες σας.

Το τρίγωνο αυτό περιέχει τη λογική, την καρδία και την σεξουαλικότητα, και είναι όλο το Είναι μας. Οι τρεις ταξιδιώτες όμως, ποτέ δεν σκεφτήκαν ότι μπορεί να υπάρχει και μια τέταρτη εκδοχή. Απλώς στέκομαι. Είναι αυτό το απλώς στέκομαι που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό ούτε από τη λογική ούτε από την καρδιά ούτε απ το σεξ. Δεν μπορείς ούτε να το σκεφτείς ούτε να το υποθέσεις. Μπορείς να το ζήσεις, μα δεν μπορείς να το υποθέσεις. Δεν υπάρχει τρόπος να το δεις από καμία γωνία. Όταν παρατήσεις όλες τις γωνίες, όταν είσαι εντελώς γυμνός, χωρίς καμία προδιάθεση, χωρίς κανένα ρούχο, όταν είσαι απόλυτα σιωπηλός, τότε και μόνο τότε μπορείς να είσαι στο παρόν. Τότε και μόνο τότε μπορείς απλώς να στέκεσαι.

Γίνε παρατηρητής, ξύπνα, φέρε περισσότερη επίγνωση, αλλά μην αναλύεις. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να θυμηθείς αυτά που ήδη γνωρίζεις. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται. Δεν βρίσκεσαι εδώ για να γίνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι ήδη. Πώς μπορείς να γίνεις κάτι, αν δεν είσαι ήδη αυτό το κάτι; Το κάθε τι βρίσκεται στο παρόν, το κάθε παιδί κατά μια έννοια βρίσκεται στο παρόν. Στα μάτια των παιδιών βλέπω το παρόν.

Η αλήθεια είναι ότι μπορούμε να φέρουμε πίσω αυτή τη ματιά. Μπορείς να την φέρεις, επειδή την γνωρίζεις. Το είχες, απλώς το έχεις ξεχάσει. Έχεις κολλήσει πάνω στα κάρβουνα κι έχεις ξεχάσει το διαμάντι που έφερες μαζί σου. Ο θεός, η φύση, ή όπως αλλιώς κι αν το ονομάσεις, δίνει πάντα ένα διαμάντι σε όποιον έρχεται στο κόσμο. Και έχει τόσο μεγάλη αξία, που τα πάντα είναι εφικτά μέσα απ΄ αυτό το διαμάντι.

Όλοι οι θησαυροί του κόσμου είναι εφικτοί μέσα από αυτό το διαμάντι – ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Βούδας μέσα απ΄ αυτό το διαμάντι. Απλώς κοίτα. Γίνε παρατηρητής, ξύπνα, φέρε περισσότερη επίγνωση, αλλά μην αναλύεις. Απλώς κοίτα. Και σιγά – σιγά θα έρθουν μικρές στιγμές επίγνωσης – πολύτιμες στιγμές, πολύτιμες σαν διαμάντι.

Και τότε δεν είσαι εκτός ουσίας, όταν στραφείς μέσα σου… στην ουσία σου… τότε δεν είσαι απλά στο Παρόν αλλά μέρος του ΩΝ. Τότε γίνεσαι συνειδητό κύτταρό του το οποίο θα φέρει πλέον ατομική επίγνωση του Εαυτού του (ψυχή του), άρα του σύμπαντος…      

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

Βιβλιογραφία

Ζεν Το μονοπάτι του παράδοξου. Εκδόσεις ΡΕΜΠΕΛ.
Αλκιρέας. 

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Η Ψυχική Υγεία του Ανθρώπου Ξεκινάει από τη Μήτρα



Sandra Franzia, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το έμβρυο αποτελεί αντικείμενο συνεχών ελέγχων, συζητήσεων, γύρω από τη σωματική του ανάπτυξη και υγεία. Η μέλλουσα μητέρα επισκέπτεται ειδικούς, δέχεται συμβουλές, προσέχει τη διατροφή της, προσπαθεί να κόψει βλαβερές συνήθειες και να αποκτήσει καινούργιες ωφέλιμες, ώστε το παιδί που θα φέρει στον κόσμο να είναι γερό και υγιές.

 Αλλά, σε ό,τι αφορά την ψυχική του υγεία και εξέλιξη, οι περισσότεροι γονείς δείχνουν να μην προβληματίζονται και να μην έχουν καν επίγνωση της ύπαρξης τους πριν από τη στιγμή του τοκετού. Συνήθως περιμένουν τη γέννηση του παιδιού για να σχετισθούν μαζί του και να αντιμετωπίσουν τις ψυχικές του ανάγκες.


Στη μήτρα, μαζί με τη σωματική ωρίμανση του εμβρύου, εξελίσσεται και η ψυχική

Δεν πρέπει να θεωρείται η στιγμή της γέννησης σαν μια αρχή EX NOVO της ψυχικής ζωής του παιδιού, έτσι όπως δε σηματοδοτεί ούτε την πλήρη νευρική του ωρίμανση.


Ο τοκετός είναι μόνο η στιγμή της αναγκαίας εξόδου του παιδιού από το σώμα της μητέρας, λόγω των διαστάσεων του κεφαλιού του και της γήρανσης του πλακούντα. Είναι το πέρασμα από ένα περιβάλλον σε ένα άλλο. Το μωρό, τόσο μέσα στη μήτρα όσο και έξω από αυτή, ωριμάζει, εξειδικεύεται στις διάφορες λειτουργίες, αισθάνεται, αντιδρά. Η περίοδος πριν από τον τοκετό, κατά τις απόψεις των τελευταίων χρόνων, εμφανίζεται σαν ιδιαίτερα σημαντικό και κρίσιμο κεφάλαιο της ζωής μας.

Είναι πολυάριθμες οι μελέτες γύρω από την προγεννητική ζωή, όχι πια απλά θεωρίες και φωτισμένες αντιλήψεις, αλλά έρευνες βασισμένες σε αντικειμενικά κριτήρια και με κρίσιμα στοιχεία στον χώρο της φυσιολογίας, της νευρολογίας, της βιοχημείας και της ψυχολογίας. Τα αποτελέσματα είναι ομόφωνα: τουλάχιστον από τον έκτο μήνα της κύησης (αλλά λίγα ακόμα γνωρίζονται για την προηγούμενη περίοδο), το έμβρυο αισθάνεται, δέχεται πολλά μηνύματα, ταράζεται, αντιδρά, θυμάται, μαθαίνει…

Είναι ένα ον προικισμένο με πολλές ικανότητες και μεγάλη ευαισθησία σε διάφορα ερεθίσματα, στα οποία αντιδρά ενεργητικά. Οι διαπιστώσεις αυτές μας οδηγούν στην εγκατάλειψη της εικόνας του παθητικού και νωθρού πλάσματος που έχουμε συνηθίσει, για μια άλλη εικόνα του εμβρύου, πολύ πιο ζωντανή. Επίσης οι ψυχοθεραπευτές επιβεβαιώνουν πως πολλές διαταραχές, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρές, πηγάζουν είτε από μια ενδομήτρια ζωή ιδιαίτερα «δύσκολη» για το έμβρυο είτε από τις τραυματικές συνθήκες του τοκετού.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να ξέρουν οι γονείς περισσότερα γύρω από τη ζωή του εμβρύου, ώστε να μπορούν να δώσουν στο παιδί τους την οφειλόμενη σημασία ήδη από αυτή την περίοδο της ύπαρξης του και να του προσφέρουν ό,τι χρειάζεται για την υγεία του, όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική. Η ψυχική υγεία, βέβαια, περιλαμβάνει τη σωματική: όπως, μετά τη γέννα, το μωρό που ζει σε ένα ήρεμο περιβάλλον, με αίσθημα αποδοχής και εμπιστοσύνης, μεγαλώνει καλύτερα και αρρωσταίνει λιγότερο, έτσι και μέσα στη μήτρα το έμβρυο αισθάνεται τα μηνύματα θετικά ή αρνητικά της μητέρας, την επαφή ή την άρνηση της, και μεγαλώνει ανάλογα.

Με την προγεννητική ψυχολογία εμβαθύνονται και εμπλουτίζονται η έννοια και η σημασία του ρόλου των γονέων και ιδιαίτερα της μητέρας, η οποία, με τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις της, καθοδηγεί την ψυχική συγκρότηση του παιδιού της ήδη από τη μήτρα.

Ξέρουμε πόσο σημαντικός είναι ο δεσμός μητέρας-παιδιού, ιδίως τους πρώτους μήνες ζωής. Αλλά αυτός ο δεσμός δεν είναι παρά μια προέκταση ενός δεσμού που άρχισε πολύ καιρό πριν, στην κοιλιά. Όσα συμβαίνουν μετά τον τοκετό δεν είναι παρά μια επεξεργασία αυτού που συνέβη πριν και εξαρτάται από αυτό. Μια μεγάλη ένδειξη της αναγνώρισης του πόσο συγκινησιακά πολύπλοκο και ταυτόχρονα τρωτό είναι το έμβρυο, βρίσκεται στις προσπάθειες εξανθρωπισμού του τοκετού στα τελευταία χρόνια. Από το μεγάλο μάθημα του Φ. Λεμπουαγιέ, του Γάλλου μαιευτήρα που πρώτος κατηγόρησε δημόσια τη βία μερικών διαδικασιών ρουτίνας του νοσοκομειακού τοκετού, πολλά βήματα γίνανε σε όλο τον δυτικό κόσμο προς μια πιο ευαίσθητη αντιμετώπιση του τοκετού και ένα μεγαλύτερο σεβασμό για τις ανάγκες της μητέρας και του παιδιού σε αυτή την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής τους.

Η αισθητήρια ανάπτυξη του εμβρύου

Το μωρό, όταν γεννιέται, μεταφέρει μέσα του, μαζί με τον κληρονομικό του πλούτο, όλες τις εμπειρίες που έζησε μέσα στη μήτρα. Τα ενδομητρικά βιώματα θα επηρεάσουν τη σχέση με τη μητέρα, τις μελλοντικές του αντιλήψεις και προτιμήσεις, τον χαρακτήρα του, με δυο λέξεις, την υπόλοιπη ζωή του.

Η επιστήμη επεκτείνεται όλο και πιο πίσω, ως τις ρίζες της ανθρώπινης ζωής, να βρει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, να φωτίσει σημεία ακόμα σκοτεινά στη διαμόρφωση των ψυχικών δυσφοριών και διαταραχών και να αποκτήσει μια πληρέστερη εικόνα της εξελικτικής ιστορίας του ανθρώπου. Η εικόνα ότι το έμβρυο δεν είναι πια ένα παθητικό πλάσμα που μεγαλώνει σε ένα εντελώς προστατευτικό περιβάλλον, αναμένοντας την «αληθινή ζωή», αλλά ένα μικρό ον με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δραστήριο, ευαίσθητο, συνέχεια επηρεασμένο από τη μητέρα παρακινεί τους γονείς να συσχετίζονται με το παιδί τους ήδη από την περίοδο της κύησης. Ο παιδαγωγικός τους ρόλος ξεκινάει από τότε και η θετική επαφή με το έμβρυο φαίνεται ιδιαίτερα χρήσιμη για τη μετέπειτα σχέση τους. Τους εννέα μήνες της κύησης, το έμβρυο όχι απλώς μεγαλώνει αλλά και ωριμάζει σε όλες τις λειτουργίες του. Ας δούμε τώρα αναλυτικά την αισθητήρια ανάπτυξη του εμβρύου.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Υποκριτές στη χώρα του Ιπποκράτη και οι πρακτικές ναρκεμπορίας στη σύγχρονη ιατρική.



Α) Στατίνες και ελληνικά «λάδια»
Δεν μας έριξαν καθόλου από τα σύννεφα οι αποκαλύψεις του καινούριου Hot Doc για το κύκλωμα δωροδοκίας γιατρών, αυτή τη φορά για τη μαζική συνταγογράφηση στατινών. Περί τίνος πρόκειται; Ο Κώστας Βαξεβάνης σκιαγραφεί το διαρκές σκάνδαλο: «Πάνω από 3.000 έλληνες γιατροί, εισέπρατταν μεγάλα ποσά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, για να συνταγογραφούν ένα από τα πιο εμπορικά φάρμακα για τη χοληστερίνη, το Lipitor. Η αμερικανική φαρμακοβιομηχανία Pfizer, κάτω από την κάλυψη «στατιστικών μελετών», χρημάτιζε τους γιατρούς οι οποίοι με τη σειρά τους εμφάνιζαν το φάρμακο ως αναγκαίο για την ασφάλεια του ασθενή. Αυτά καταγγέλλει με έκθεση και ντοκουμέντα που έχει διαβιβάσει στις αμερικανικές Αρχές, στέλεχος της επιχείρησης στην Ελλάδα. Στη διάθεση του Hot Doc είναι κατάλογοι με τραπεζικούς λογαριασμούς γιατρών, που αποδεικνύουν πως πράγματι έλαβαν ποσά από την εταιρεία. Πέρα όμως από αυτά καθαυτά τα στοιχεία, το γεγονός πως η Ελλάδα είναι μια από τις πρώτες χώρες του κόσμου στην κατανάλωση του προωθημένου φαρμάκου Lipitor, αποδεικνύει ή πως οι Έλληνες είναι καρδιοπαθείς σε μεγάλο βαθμό, ή πως ο εισαγγελέας και στην Ελλάδα πρέπει να εξετάσει ένα από τα πιο βρώμικα σκάνδαλα σε βάρος της υγείας των ασθενών…»

Οι πρακτικές "dealers" της Pfizer και άλλων φαρμακευτικών περιγράφονται στο τελευταίο βιβλίο μου Παρά Φύση. Όσο για τις στατίνες, ήδη από το 2010 προειδοποιούσαμε για το εμπορικό προφίλ των στατινών που τις καθιστούσε «φάρμακο» ελκυστικό για δωροδοκίες σε παγκόσμια κλίμακα. Όπως έγραφα λοιπόν τότε στο βιβλίο μου «Τι δεν σας λένε οι γιατροί»:

«Οι στατίνες, μαγικά φάρμακα που μειώνουν την κακή μάγισσα χοληστερόλη με υποτιθέμενο αποτέλεσμα να μειώνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου έχουν γίνει πλέον καραμέλες, και η συνταγογράφησή τους έχει γίνει μια όλο και  αυξανόμενη ιατρική τάση. Τα αποδεκτά όρια χοληστερόλης μειώνονται συνέχεια και οι πωλήσεις των στατινών αυξάνονται συνέχεια. Το 2004 οι πωλήσεις τους άγγιξαν τα 15 δις. δολάρια. Αλλά όπως αποδείχτηκε το νούμερο αυτό δεν αρκούσε για να μετριάσει την απληστία της φαμακοβιομηχανίας και των λακέδων της. Το 2008, μια τεράστια μελέτη που περιλάμβανε περισσότερα από 18000 υγιή άτομα, η λεγόμενη μελέτη Jupiter, κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι στατίνες μειώνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου ακόμη και όταν οι αποδέκτες τους έχουν φυσιολογικά επίπεδα χοληστερόλης! Έτσι έχουν τα πράγματα στο χρηματιστήριο αξιών της ιατρικής. Μια μεγάλη μελέτη, τεράστια περιθώρια κέρδους για τις εταιρίες σε μια καινούρια αγορά που ανοίγει με το (επιστημονικό) ζόρι. Α, και δεν σταματάμε στους υγιείς. Για ποιο λόγο να αφήσουμε την παιδική αγορά φαρμάκων έξω; Η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία (American Academy of Pediatrics) συνέστησε τη χρήση στατινών σε παιδιά άνω των 8 ετών με προφίλ υψηλού κινδύνου.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: οι στατίνες είναι θαυματουργές αν όχι για αυτούς που καθημερινά τις λαμβάνουν σαν αντίδωρα μακροζωίας, τουλάχιστον για τις εταιρίες που τις πουλάν.»

Αυτό για το οποίο εξαρχής ανησυχούσαμε δεν ήταν κυρίως για το ιατρικό προφίλ των στατινών αλλά το εμπορικό τους: Οι στατίνες είναι ακριβούτσικα φάρμακα που μπορούν να δίνονται με βάση όχι πραγματικούς κινδύνους υγείας αλλά ένα δείκτη που εκφράζει αυξημένους πιθανούς κινδύνους υγείας. Το επόμενο βήμα στην προώθηση των στατινών ήταν τα ιατρικά ιερατεία να αναθεωρούν μονίμως προς τα κάτω τα αποδεκτά όρια τιμών αυτού του δείκτη, αυξάνοντας έτσι διαρκώς το κομμάτι του πληθυσμού στο οποίο θα ήταν επιτρεπτό να συνταγογραφούνται στατίνες, με αποτέλεσμα σήμερα 25 εκατομμύρια αμερικανοί να παίρνουν στατίνες, κάνοντας τις στατίνες ένα από τα μεγαλύτερα best sellers στην ιστορία της ιατρικής.

Και η τάση αυτή δεν αναχαιτίζεται. Αντιθέτως παραμένει διαρκώς αυξανόμενη. Το 2014 οι νέες οδηγίες του Αμερικανικού Καρδιατρικού Συλλόγου άθροισαν στους υπάρχοντες αριθμούς άλλα 15 εκατομμύρια ως «δικαιούχους» λήψης στατινών. Τα «στατινικά» κέρδη προκαλούν ίλιγγο και ίπτανται σε καινούρια ύψη κάθε χρόνο.

Οι θεοί της μοντέρνας ιατρικής, οι φαρμακευτικές εταιρίες,  έχουν διπλό μηχανισμό για να αυξάνουν τις πωλήσεις και επομένως τα κέρδη τους και επομένως και την επιρροή τους η οποία στην συνέχεια εξαργυρώνεται σε ακόμη περισσότεροι κέρδη: Ο ένας είναι ο μηχανισμός επιβολής από τα πάνω και αφορά τη διάβρωση της κορυφής των κέντρων λήψεων αποφάσεων όπως οι παγκόσμιοι οργανισμοί υγείας και οι ιατρικοί σύλλογοι των μεγάλων χωρών, που ουσιαστικά «προτυποποιούν» κριτήρια τα οποία αργά ή γρήγορα οι μικρότερες χώρες θα ακολουθήσουν ως «βέλτιστη πρακτική».

Το άλλο κομμάτι είναι ο μηχανισμός προς τα κάτω, τα λαδώματα δηλαδή σε γιατρούς για να συνταγραφούν μαζικά.

Και οι δύο επι μέρους αυτοί μηχανισμοί αλληλοενισχύονται. Όταν ένα μεγάλο κομμάτι της ιατρικής κοινότητας λαδώνεται, λίγοι θα προβάλλουν ένσταση για νέες διευρύνσεις -ακόμη και σκανδαλώδεις- προϋπαρχόντων κριτηρίων συνταγογράφησης. Το αντίθετο.

Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο που λέγαν και οι παλιοί.
Επιστρέφοντας τώρα στις στατίνες, η διεύρυνση του αριθμού των «δικαιούχων» λήψης τους όχι μόνο εκθέτει όλο και περισσότερους σε κινδύνους παρενεργειών αλλά και μετακυλύει το κόστος των λαδωμάτων των ιατρών και των μπόνους των στελεχών στη δημόσια υγεία η οποία ήδη γνωρίζει δραματικές περικοπές σε πολλές χώρες, αποστερώντας της έτσι ζωτικούς πόρους.

Μια μοναδική συνέντευξη από έναν Ιατρό Ψυχών.


Η πρώτη επαφή με τον κ. Δημήτρη Καραγιάννη ήταν μέσα από τα βιβλία του (τα οποία  δεν πρέπει να λείπουν από καμία οικογένεια), όμως αυτό που ήταν η αφορμή για αυτή τη συνέντευξη ήταν μια ομιλία(μπορείτε να την ακούσετε εδώ). Εκείνο το απόγευμα μετά το πέρας της ομιλίας  αισθάνθηκα πιο σοφός. Είναι σημαντικό στην εποχή μας να ακούς από επιστήμονες σοφίες και πραγματικές αλήθειες ζωής. Σας παροτρύνω να διαβάσετε με προσοχή την παρακάτω συνέντευξη που έδωσε για το pentapostagma.gr ο κ. Καραγιάννης, είμαι σίγουρος ότι θα ωφεληθείτε.


Ζούμε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο με έντονο άγχος για τη βιωτή μας και την οικογένειά μας καθώς και για το μέλλον της πατρίδας μας, από πού θα πρέπει να αντλεί δύναμη ο άνθρωπος για να ανταπεξέρχεται στις δυσκολίες της ζωής;;;


Οι δυσκολίες είναι πραγματικές. Αντίθετα προς την προηγούμενη κατάσταση της κοινωνίας μας που ήταν ναρκωμένη και δεν συνειδητοποιούσε την πραγματικότητα, οι υπεύθυνοι  άνθρωποι σήμερα κινητοποιούν το υπαρξιακό άγχος που αντιστοιχεί στην πλήρη εγρήγορση για την συνειδητοποίηση του προβλήματος και την παραγωγή μιας λειτουργικής λύσης.

Έχουμε να θεωρούμε ότι οι δυσκολίες στη ζωή μας είναι δοσμένες και δεν περιορίζονται μόνο στα οικονομικά θέματα, αλλά αφορούν την περιοδική ύπαρξη των καταστροφικών φυσικών φαινομένων, τις ανθρώπινες σχέσεις, την φθαρτότητα του σώματος με τις ασθένειες και τελικά τον ίδιο τον θάνατο.

Επομένως οι όποιες κοινωνικές ή προσωπικές αναταράξεις που ποτέ βέβαια δεν είναι καλοδεχούμενες, προσφέρουν την δυνατότητα να αναρωτηθεί ο καθένας μας τι είναι αυτό που δεν είναι πεπερασμένο. Τι είναι αυτό που δεν είναι αναλώσιμο. Τι είναι αυτό που όχι μόνο προσφέρει καταφύγιο στις δύσκολες ώρες, αλλά που η αλήθεια του χαριτώνει την ύπαρξη.



Πιστεύετε  ότι η συσσωρευμένη κοινωνική πίεση θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο, ή θα αποτελέσει αφορμή για νέους δρόμους και καινοτόμες λύσεις;


Είναι αλήθεια ότι η κοινωνική αποσταθεροποίηση έχει διαμορφώσει μια αφόρητη πίεση στους ανθρώπους, με συνέπεια να αισθάνονται μια διαρκή ένταση.  Αυτή η κατάσταση από μόνη της οδηγεί σε άσκοπες διαμάχες ή τελικά σε αίσθηση αδιεξόδου και τελικά σε παραίτηση.


Παράλληλα όμως οι άνθρωποι εκείνοι που δεν θεωρούν τίποτα ως δοσμένο και έχουν μάθει να στοχεύουν στην δημιουργία και όχι στην εξασφάλιση, αντιλαμβάνονται την κρίση με όρους πρόκλησης και αναζητούν λύσεις νέες, έξω από την πεπατημένες και τότε δεν περιμένουν να αλλάξει η κατάσταση για να νιώσουν καλά. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε κάθε εποχή ξεφεύγουν από τα δεδομένα και δημιουργούν τις καινοτόμες λύσεις.



Σήμερα η ανεργία έχει υπερβεί κάθε όριο, η απαισιοδοξία έχει κυριεύσει τους περισσότερους συμπολίτες μας. Ποια θα ήταν η συμβουλή σας στους συμπολίτες μας που μαστίζονται από όλα αυτά τα προβλήματα;


Η ανεργία είναι μια αφύσικη κατάσταση που διαλύει την δημιουργική ζωή. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος ακόμη και αν δεν έχει οικονομικό πρόβλημα να μην εργάζεται και να μην καταστρέφεται η υπόστασή του.


Η επιβαλλόμενη γενικευμένη ανεργία δίχως προοπτικές και με την συνεπαγόμενη οικονομική ασφυξία που πνίγει κάθε στοιχειώδη καθημερινή ανάγκη, είναι αφόρητη για όποιον την ζει. Δημιουργεί ενοχές και επομένως οδηγεί στην εξουθένωση, στην κατάθλιψη και στην παραίτηση.

Είναι πολύ σημαντικό σε τέτοιες καταστάσεις κανείς να μην αποδεχθεί το αυτονόητο και να αναζητήσει προσωπικές λύσεις που να υπερβαίνουν τα όποια αντικειμενικά δεδομένα. Να μην αναζητά άλλοθι, αλλά λύσεις που κανείς δεν θα του χαρίσει, αλλά που μόνος του θα ανακαλύψει, αξιοποιώντας τα όποια προσωπικά του τάλαντα.



Ο τρόπος ζωής τις τελευταίες δεκαετίες έχει αλλάξει στη πατρίδα μας. Ο κοινωνικός ιστός της χώρας μας έχει επηρεαστεί προς ένα αλλιώτικο κοινωνικό μοντέλο, οι οικογένεια πλέον δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητες των νέων ανθρώπων. Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει στο θεμέλιος λίθο της χώρας μας που είναι η οικογένεια, τα επόμενα χρόνια;



Η οικογένεια δεν είναι ένας υποχρεωτικός κοινωνικός θεσμός, δεν είναι μια αναγκαία δέσμευση, δεν είναι μια σύμβαση, δεν είναι μια συντηρητική λύση που πρέπει να διατηρηθεί, δεν αποτελεί μια αποκατάσταση, δεν είναι μια νομιμοποίηση μιας ερωτικής σχέσης, δεν είναι καταφύγιο για ανθρώπους που έχουν κουραστεί με την μοναξιά τους.


Η οικογένεια είναι μια συναρπαστική περιπέτεια ικανών ανθρώπων που αποφασίζουν να πουν ναι στη ζωή. Η οικογένεια είναι η διαχρονική συμπόρευση δύο νέων που δεν θέλουν να ζήσουν μόνο κάποιες κοινές στιγμές ευχαρίστησης.

Η οικογένεια είναι η απόφαση να δημιουργήσεις το μικροκλίμα που θα ζεις, που θα μπορεί να υπερβαίνει το ευρύτερο τοξικό κοινωνικό κλίμα. Η οικογένεια είναι η δυνατότητα να συνυπάρχουν διαφορετικές γενιές ανθρώπων και να εμπλουτίζονται μέσα από την αλληλαντίδρασή τους. Η οικογένεια είναι η ευλογημένη δυνατότητα να καλύπτονται οι ανάγκες της επιβίωσης, αλλά και να καλλιεργείται η ομορφιά της ζωής.

Επομένως μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι οι νέοι άνθρωποι που δεν συμβιβάζονται με την μιζέρια του βολέματος θα βρουν τους τρόπους να δημιουργήσουν με ερωτική επαναστατική έμπνευση τις δικές τους μοναδικές και ανεπανάληπτες συντροφικές σχέσεις που αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση για ανάπτυξη μιας λειτουργικής οικογένειας.


Ποιες είναι κατά τη γνώμη σας οι προϋποθέσεις για μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή;;;


Ο κάθε σύντροφος να αναπτύσσει την δική του προσωπικότητα. Να πιστεύει στη δυνατότητα ύπαρξης  ευτυχίας στη ζωή, αλλά να μην περιμένει από κανένα να του την χαρίσει. Να επενδύει στη συντροφική ερωτική σχέση και επομένως να αναζητά τρόπους, που θα την ανανεώνουν.  Να αναδεικνύει τον – την σύντροφό του. Να μην αφήνουν τρίτους να τους καθορίζουν τη ζωή, αλλά και να μην κλειστούν σε μια αποστειρωμένη σχέση. Να φροντίζουν τα παιδιά τους, αλλά να μην παραμελούν τη σχέση τους. Να ανακαλύψουν τις δικές τους υπερβατικές προσωπικές αναφορές και να καλλιεργούν την πνευματικότητα που υπερβαίνει την κατανάλωση ευχαρίστησης,  τις ατομικές ανεπάρκειες και τις επώδυνες καταστάσεις της ζωής.


Πως θα πρέπει ένας γονιός να εκδηλώνει την αγάπη του στα παιδιά του;;;


Η αγάπη του γονιού προς τα παιδιά του είναι μοναδική, καθώς είναι απροϋπόθετη. Δεν θέτει όρους. Δεν απαιτεί αντικειμενικές προϋποθέσεις. Δεν επενδύει σε ανταποδώσεις. Προσφέρει, αλλά δεν χαρίζεται. Υπομένει, αλλά δεν ανέχεται. Εμπιστεύεται, αλλά δεν αδιαφορεί. Ελευθερώνει, αλλά δεν εγκαταλείπει. Ενδυναμώνει, αλλά δεν πιέζει. Λυπάται, αλλά δεν απογοητεύεται. Καμαρώνει, αλλά δεν συγκρίνει. Περιβάλλει, αλλά δεν περικλείει. Γνωρίζει ότι η τιμή να φροντίσει τα παιδιά του είναι μια ευλογία που του προσφέρθηκε, αλλά ότι τελικά τα παιδιά του δεν του ανήκουν.


Θα είχατε τη καλοσύνη να μας πείτε επιγραμματικά κάποιους τρόπους, οι οποίοι θα μας βοηθούσαν να πειθαρχήσουμε τα παιδιά μας; Για παράδειγμα το «ξύλο» ακόμα και στην πιο αθώα εκδοχή του, μπορεί να αποτελέσει παιδαγωγικό μέσο; Τι κάνουμε όταν το παιδί μας δεν πειθαρχεί με κανέναν τρόπο;


Στόχος δεν μπορεί να είναι η πειθαρχία, αλλά η υπεύθυνη ανάληψη από το παιδί της δικής του ζωής. Το παιδί δεν αντιστοιχεί να υποκύψει στον γονιό του. Η πειθαρχία δεν είναι αυτοσκοπός. Τα όρια είναι προϋποθέσεις ανάπτυξης και ελευθερίας του παιδιού και του ανθρώπου. Τίθενται κανόνες που δεν αφορούν ιδιοτροπίες και απαιτήσεις του γονιού, αλλά παριστούν όρους για την ανέλιξή του, την ανεξαρτησία του και την σταδιακή ανέλιξή του σε λειτουργικό άνθρωπο.


Ο γονιός που άλλοτε χαρίζεται και άλλοτε θυμώνει δεν πορεύεται υπεύθυνα, αλλά εκπαιδεύει το παιδί του να τον περιφρονεί. Ο γονιός που οδηγεί το παιδί του στο να μη τον ακούει και τελικά καταφεύγει στην καταστολή, δεν γνωρίζει να εμπνέει. Θα πρέπει να αναρωτηθεί για την δική του πορεία. Μήπως ο ίδιος έχει χάσει την χαρά του και κάνει απλώς τις υποχρεώσεις του; Μήπως δεν έχει φροντίσει τον προσωπικό χώρο και χρόνο, την συντροφική ερωτική του σχέση και έχει καταντήσει διεκπεραιωτής της καθημερινότητας; Μήπως έχει απαιτήσεις που δεν δικαιολογούνται από την αναπτυξιακή φάση του παιδιού του; Μήπως έχει μετατρέψει σε  υποχρεώσεις τα θέματα ζωής του παιδιού του (φαγητό , ντύσιμο, διάβασμα, ύπνος…)



Πως βιώνει την αδικία ή ανθρώπινη ψυχή;;; πως συμβάλλει η ελπίδα μας για τη μεταθανάτιο ζωή και τη Θεία Δικαιοσύνη, στην ανάπτυξη της «ΥΠΟΜΟΝΗΣ» στον κόσμο αυτό;;;

Η υπομονή στην Χριστιανική θεολογία και στην υπαρξιακή ψυχοθεραπεία δεν ταυτίζεται με μια στωική  παθητικότητα, όπως στις Ανατολικές θρησκείες που υποτιμούν την ζωή αυτή και ζητούν την απάθεια. Η ύπαρξη μιας άλλης ζωής δεν υποτιμά αυτή, αλλά δίνει το μέτρο του τι είναι σημαντικό και τι όχι. Προσφέρει την δυνατότητα να νοηματοδοτήσει ο καθένας μας την ύπαρξή του με κριτήρια που δεν είναι επιφανειακά.

Το ζητούμενο είναι η ευχαριστιακή βίωση αυτής της ζωής και αυτό συνεπάγεται την υπέρβαση της ατομικότητας. Την συνειδητοποίηση ότι σ’ αυτή τη ζωή η ύπαρξη αδικιών είναι δεδομένη, αλλά σ’ εμάς τίθεται το ζήτημα το πώς θα σταθούμε απέναντί τους. Θα ακινητοποιηθούμε; Θα μηρυκάζουμε τις αδικίες και θα βουλιάζουμε σε καταθλιπτικές σκέψεις και συναισθήματα; Εξ’ άλλου η Θεία Δικαιοσύνη ταυτίζεται με το Θείο έλεος και επομένως δεν σχετίζεται με τιμωρίες, αλλά με την Χάρη.

Υπάρχουν πολλές μορφές αγάπης;;; και αν ναι, μπαίνουν σε ιεραρχία;;;

Η αγάπη είναι μια και παίρνει την μορφή, ανάλογα με το είδος της σχέσης. Ο ύμνος της αγάπης του Αποστόλου Παύλου είναι αξεπέραστος στους όρους που διέπουν την αυθεντική αγάπη. Δυστυχώς ακόμη και τώρα αναφερόμαστε στην αγάπη μας, ενώ η στάση μας έχει κτητικότητα, ιδιοτέλεια, ανελευθερία, δυσπιστία, έπαρση, φόβο για απώλεια.

Η υπομονή είναι αρετή ή πολλές φορές παίρνει τη μορφή της ανοχής με αποτέλεσμα να αποτελεί εμπόδιο στην επικοινωνία των ανθρώπων;


Ναι, σαφέστατα. Η ανοχή προς τους άλλους ενέχει κατηγόρια εναντίον τους, έστω και αν δεν εκφράζεται ανοιχτά. Η ανοχή υποτιμά και ενοχοποιεί. Επομένως η ανοχή δεν επιτρέπει την αυθεντική επικοινωνία. Δεν κατανοεί. Δεν επεξεργάζεται. Δεν αφουγκράζεται. Σνομπάρει.


Η αρετή της αυθεντικής υπομονής είναι το εργαστήριο της αυτογνωσίας. Είναι η υπέρβαση της μίζερης αυταρέσκειας. Δεν ησυχάζει. Δεν περιμένει. Αναζητά. Διευρύνει τους ορίζοντες πέρα από την ατομική αυτοδικαίωση. Αναδεικνύει τις δυνάμεις που δεν σχετίζονται με τον ανταγωνισμό. Δικαιώνει την ανθρώπινη ομορφιά.


Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το να θυσιάζεσαι για τους άλλους είναι η μέγιστη εκδήλωση αγάπης προς το συνάνθρωπο. Ποια η γνώμη σας στο θέμα αυτό; Πρέπει να βάζουμε όρια στη «ΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ» μας;;;

Η θυσία του εαυτού για κάποιο στόχο που υπερβαίνει την ατομικότητα αποτελεί μια συγκλονιστική στάση που καταξιώνει την ύπαρξη και επιβεβαιώνει με την ακραία στάση της, την ύπαρξη της ελευθερίας του προσώπου.

Η αυθεντική θυσία αποτελεί την γελοιοποίηση όσων επιμένουν στη μιζέρια ότι όλα καθορίζονται μόνο από το ένστικτο της επιβίωσης.

Η αυθεντική θυσία σε αντίθεση με τις ευρέως κυκλοφορούσες απόψεις, δεν έχει καμιά σχέση με την αυτοκαταστροφή.

Η αυθεντική θυσία είναι η ανάδειξη ενός εαυτού που υπερβαίνει τα όρια της επιβίωσης και τα δεσμά της ατομικότητας και πετά στους ουρανούς της ελευθερίας.

Η αυθεντική θυσία δεν περιμένει ανταπόδοση, αφού περιέχει μια άφατη χαρά. Δεν περιμένει αναγνώριση, γιατί δεν γίνεται για τους άλλους.

Η αυθεντική θυσία δεν είναι μια μαζοχιστική στάση που επιζητά τον πόνο, αλλά μια συνεπής ανυποχώρητη στάση που είναι προσανατολισμένη προς το δικαίωμα μιας ακέραιης ζωής.

Η δοτικότητα όμως, όπως καταγράφεται δεν αφορά το αυθεντικό βίωμα της θυσίας, αλλά μια υποχωρητική στάση, μια δουλικότητα, μια προσπάθεια εξευμενισμού, μια δωροδοκία, μια ενδοτικότητα που μπορεί να απευθύνεται σε ένα πρόσωπο που το θεωρούμε σπουδαίο και προσπαθούμε να το κάνουμε να ενδιαφερθεί για μας και να μας αγαπήσει ή σε ένα πρόσωπο που το υποτιμούμε, το λυπόμαστε και του χαριζόμαστε. Όμως σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν πρέπει απλώς να βάζουμε κάποια στιγμή όριο, αλλά να απέχουμε παντελώς από τέτοιες μορφές σχέσης που ποτέ δεν οδηγούν σε καλή έκβαση.


Το επάγγελμά σας, ψυχίατρος, είναι το επάγγελμα που «γιατρεύει τις ψυχές των ανθρώπων», άρα είσαστε ο ειδικός επιστήμονας στον οποίο βρίσκω την ευκαιρία να κάνω ένα ερώτημα που πάντα με απασχολούσε, τι είναι «ψυχή» και ποια είναι η φύση της ψυχής; Το ξέρω ότι θα μπορούσατε να γράψετε τόμους ολόκληρους αλλά θα ήθελα με λίγα λόγια να μου πείτε.

 Όντως, θα μπορούσαν να γραφούν τόμοι και υπάρχουν και διαφορετικές καταγραφές. Στη δική μου κατανόηση η ψυχή ταυτίζεται με την ολότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τελικά επιστήμη και πίστη είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι; Είναι μια ερώτηση θα ήθελαν να σας ρωτήσουν πολλοί από τους αναγνώστες του pentapostagma.gr


Είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι που αναζητούν με διαφορετικούς όρους την Αλήθεια. Αν οι δρόμοι αυτοί είναι αυθεντικοί, σέβονται τη διαφορετικότητά τους και δεν συγκρούονται. Αντίθετα αν μεταβολιστούν, δύναται να προσφέρουν και νέες προοπτικές στον άλλο δρόμο. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στην πίστη και στην επιστήμη αφορούν ανασφαλείς ημιμαθείς επιστήμονες και ανασφαλείς φανατικούς θρησκευόμενους.


Για το τέλος κ. Καραγιάννη θα θέλαμε να μας πείτε, τι είναι αυτό που θεωρείτε ως την κύρια προτεραιότητα του ανθρώπου, αυτό το οποίο πρέπει να έχει συνέχεια στο μυαλό του ένας άνθρωπος ως μπούσουλα για τη ζωή του.


Η ζωή μας είναι πεπερασμένη. Αν την αναλώνουμε σε πίκρες για ανθρώπους ή καταστάσεις, τότε θα την έχουμε μόνοι μας καταστρέψει και ας μην αναζητούμε άλλοθι. Είναι πολύ σημαντικό ο καθένας μας επομένως να αποφασίσει σε συνειδητό επίπεδο για το τι μπορεί να δώσει νόημα στην ύπαρξή του κατά τρόπο που θα μπορεί να ζήσει ευχαριστιακά τη ζήση του.

κ. Καραγιάννη ήταν πραγματικά τιμή μας, να δεχθείτε τη πρότασή μας και να μας δώσετε τη συνέντευξη αυτή. Οι συμβουλές σας μας οδηγούν σε μια αναζήτηση για μια καλύτερη κοινωνία με τον εαυτό μας, τον συνάνθρωπό μας, το Θεό…

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

Πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2012/04/blog-post_4912.html

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Φόβος στην αγάπη δεν υπάρχει.








Καλύτερα να είμαι στο δικό μου όνειρο και να το Ζω με τους Ανθρώπους που μου το επιτρέπουν, παρά να Ζω σε ένα ψεύτικο Μάτριξ που θέλουν να μου φτιάξουν οι άλλοι και εγώ να είμαι ένας υποκριτής.
Δρ. Κ. Μουρούτης